Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΟΛΩΡΑ « Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ» ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΤΙΣΑ ΗΡΩΙΔΑ ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ

ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΟΛΩΡΑ  « Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ»
ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΤΙΣΑ ΗΡΩΙΔΑ
ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ


Γεννήθηκε το 1889, κόρη του σπουδαίου θεολογου καθηγητή  και πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννη Μεσολωρά (1851 - 1942),με καταγωγή από τα Σπαρτιά ή την Πεσάδα. Το 1911 ιδρύθηκε η Πρώτη Πρακτική Σχολή Αδελφών Νοσοκόμων και η Αθηνά Μεσολωρά, σε ηλικία 22 ετών, ανέλαβε τη διεύθυνσή της. Εθελόντρια του  Ερυθρού  Σταυρού  στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αποφοίτησε το 1916 πό την πρωτοϊδρυθείσα Σχολή Επικούρων Αδελφών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού  (ΕΕΣ).  Η Αθηνά Μεσολωρά είναι η πρώτη νοσηλεύτρια με ειδίκευση στη Δημόσια Υγιεινή. Φοίτησε στο King's College του Λονδίνου το 1920 με υποτροφία της Ένωσης των Συνδέσμων των Ερυθρών Σταυρών και διαδέχθηκε την Ελένη Βασιλοπούλου στη διεύθυνση της Ανωτέρας Σχολής Νοσοκόμων και Επισκεπτριών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Στη συνέχεια διετέλεσε για μεγάλο χρονικό διάστημα διευθύνουσα του Τμήματος Νοσοκόμων και μέλος του κεντρικού συμβουλίου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Για την προσφορά της, Διεθνής Ερυθράς Σταυρός τς πένειμε, το 1939, το ανώτατο παράσημο «Φλόρενς Νάϊτινγκαιηλ» τς «πρώτης εθελόντριας αδελφής στον κόσμο». πόλεμος του 1940 θα την βρει μέλος τς Συμβουλευτικής Επιτροπής Εθνικής Αμύνης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, η  οποία συνέταξε το σχέδιο τς νοσηλευτικής επιστρατεύσεως της χώρας και οργανώσεως τν υγειονομικών σχηματισμών εκστρατείας.
Η προσφορά της κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 θεωρείται ως η κορυφαία μεταξύ των πολυάριθμων συναδέλφων της που επιστρατεύτηκαν προς ενίσχυση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Συγκέντρωσε 3.200 εθελόντριες Νοσοκόμους, καταρτίζοντας νοσοκομειακά κλιμάκια στο αλβανικό μέτωπο, ενώ  ίδια παρέμενε στην πρώτη γραμμή. Ανεβαίνοντας σε κάποιο ηπειρώτικο ύψωμα γλίστρησε, και έσπευσαν να την βοηθήσουν. «Δεν χρειάζεται »,τοις απάντησε, «στον ανήφορο δεν πέφτει κανείς, μόνον στον κατήφορο…». Ήταν πολλές οι φορές που εύρισκε κάποια Νοσοκόμα να κοιμάται εξαντλημένη. Την σκέπαζε και καθόταν εκείνη στην θέση της μέχρι το πρωί.Κατά την τελευταία δεκαετία της ζωής της (1955 - 1965) υπηρέτησε ως πρόεδρος του Εθνικού Συνδέσμου Νοσηλευτών Ελλάδος. Απεβίωσε το 1965 στην Αθήνα και κηδεύτηκε από το Μητροπολιτικό Ναό στις 10 Σεπτεμβρίου 1965.  Αφιέρωσε την ζωή της στον πάσχοντα συνάνθρωπο, πήρξε  η πρωτεργάτης  της Νοσηλευτικής στην Ελλάδα, πηρέτησε με σθένος την Πατρίδα . Η προτομή της βρίσκεται στην πλατεία που φέρει το όνομα της, δίπλα από το νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού στην πόλη των Αθηνών.

ΠΗΓΕΣ: 1. ΓΕΣ Η υγειονομική υπηρεσία του Στρατού κατά τον πόλεμο 1940-41
2. Της Πόπης Κεσίδου, εθελόντριας του παραρτήματος Λάρισας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού
3. εφ. Ελευθερία, φύλλο 10/9/1965, σελ. 4.
4.φημερ. «στία», 12.5.2016.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΠΑΡΕ ΑΝΤΡΑ ΑΠ' ΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ ΠΑΡΑΠΟΤΖΙ

Ρομπόλα

Ονομασία: Ρομπόλα Κεφαλληνίας, Κέρινο.Αμπελοτόπια: 3.500 στρέμματα στη ζώνη της Ρομπόλας στην Κεφαλονιά.
Περιοχή καλλιέργειας: Τα Ομαλά Κεφαλληνίας, στο κέντρο του νησιού, κάτω από τις πλαγιές του Αίνου και με επίκεντρο την Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου, πολιούχου του νησιού.
Υψόμετρο: Ξεκινάει από τα 600 μέτρα στα πεδινά αμπελοτόπια, κυμαίνεται μεταξύ 650 - 700 μέτρων στα ημιορεινά και ξεπερνάει τα 700 μέτρα στα ορεινά.
Φυτό: Αυτόριζο, χαμηλού ύψους (δεν ξεπερνάει το 1,10 μ.), φτωχό, ευαίσθητο στο βοτρύτη και το ωίδιο.
Σταφύλι: Χρώμα απαλό κίτρινο, πυκνόρωγο τσαμπί, με στρογγυλές, λεπτόφλουδες ρώγες.
Τρύγος: Από τα μέσα Αυγούστου μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου.
Κρασί: Δίνει το ομώνυμο κρασί, τη Ρομπόλα Κεφαλληνίας ΟΠΑΠ, ένα λευκό, ξηρό κρασί χρώματος λεμονί, με ελαφρύ σώμα, φρέσκα αρώματα εσπεριδοειδών και πράσινων φρούτων και ιδιαίτερα ζωηρή οξύτητα. Εχει ευχάριστη επίγευση μέτριας έντασης και καταναλώνεται φρέσκο.
Πίνεται: Δροσερό, στους 10° - 12°, Συνοδεύει: θαλασσινά, οστρακοειδή, ψητά ψάρ…

τα χριστουγεννιατικα καλαντα οπως τα κατεγραψε η νονα μου

Κεφαλλονητικα καλαντα
Σε αυτο το σπιτι που ηλθαμε,γιατρος,να μην πατηση!
Και πεθερα το ποδι της,αν μπαση,να τσακιση!
Να βγαλουνε την φαουσα οσοι για τα καλα τους,και για τη κορη του σπιτιου 
ξερνανε τα αντερα τους!
Οποιος,την οικογενεια,ετουτη καταριεται
κουρλος μπροστά,στον «Αγιο»δυο χρονια,να σγουριεται!!
Σε αυτο το σπιτι,που ηρθαμε,δοντι,να μην πονεση!
Και καθε χρονο,η κυρα!να φτειαχνη και βελεσι!!
Να πλεκη,δε στον ανδρα της,το χρονο δυο σκαλτσουνια!
Να του μπαλωνη,το βρακι σαν γινεται μπουκουνια!!
Κι οντες,να κοφη νυχια του ζητησει το χατηρι,
να του τα κοβη η κυρα!με ένα κλαδευτηρι.
Σε αυτο το σπιτι,που ηλθαμε,με ασβεστη,το χτισμενο
του χρονου Παναγια μου να το εχης μουντισμενο!!
Οι πουλακιδες,του σπιτιου,ολες να σφαλιαστουνε
και μοναχα οι κοκοροι να αρχισουν να γεννουνε!
Ο σκυλος τον αφεντη του,ξωπισω,να τον παιρνη
να γλυφη,τις ποδαρες του με γλυδα,να χορταινη!
Σε αυτο το σπιτι,που ηρθαμε,κλητηρας,αν πατηση
και ο νοικοκυρης του σπιτιου,να τον ξυλοκοπηση!
Να ερχονται,εμπρος στην πορτα του,να παιζουνε …