Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008

Ρομπόλα

Ονομασία: Ρομπόλα Κεφαλληνίας, Κέρινο.

Αμπελοτόπια: 3.500 στρέμματα στη ζώνη της Ρομπόλας στην Κεφαλονιά.

Περιοχή καλλιέργειας: Τα Ομαλά Κεφαλληνίας, στο κέντρο του νησιού, κάτω από τις πλαγιές του Αίνου και με επίκεντρο την Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου, πολιούχου του νησιού.

Υψόμετρο: Ξεκινάει από τα 600 μέτρα στα πεδινά αμπελοτόπια, κυμαίνεται μεταξύ 650 - 700 μέτρων στα ημιορεινά και ξεπερνάει τα 700 μέτρα στα ορεινά.

Φυτό: Αυτόριζο, χαμηλού ύψους (δεν ξεπερνάει το 1,10 μ.), φτωχό, ευαίσθητο στο βοτρύτη και το ωίδιο.

Σταφύλι: Χρώμα απαλό κίτρινο, πυκνόρωγο τσαμπί, με στρογγυλές, λεπτόφλουδες ρώγες.

Τρύγος: Από τα μέσα Αυγούστου μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου.

Κρασί: Δίνει το ομώνυμο κρασί, τη Ρομπόλα Κεφαλληνίας ΟΠΑΠ, ένα λευκό, ξηρό κρασί χρώματος λεμονί, με ελαφρύ σώμα, φρέσκα αρώματα εσπεριδοειδών και πράσινων φρούτων και ιδιαίτερα ζωηρή οξύτητα. Εχει ευχάριστη επίγευση μέτριας έντασης και καταναλώνεται φρέσκο.

Πίνεται: Δροσερό, στους 10° - 12°, Συνοδεύει: θαλασσινά, οστρακοειδή, ψητά ψάρια, τις περισσότερες σπεσιαλιτέ της νησιώτικης κουζίνας.

Το σταφύλι, υπόξανθο με στρογγυλή, λεπτόφλουδη ρώγα, αγαπάει τα φτωχά, πετρώδη εδάφη, γι' αυτό και απαντάται στα ημιορεινά και ορεινά μέρη του νησιού, που αποτελούν τη Ζώνη Ρομπόλας Κεφαλληνίας ΟΠΑΠ. Μάλιστα, λόγω αυτής της αδυναμίας της Ρομπόλας στην πέτρα, οι Βενετοί την αποκαλούσαν «Vino di Sasso», δηλαδή «Το Κρασί της Πέτρας».Η δυναμική του εδάφους, σε συνδυασμό με το υψόμετρο, την ηλιοφάνεια και το θαλασσινό αεράκι, είναι οι βασικοί συντελεστές της καλλιέργειας της Ρομπόλας στην Κεφαλονιά, που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα χαμηλή στρεμματική απόδοση αλλά πολύ υψηλή ποιότητα. Ετσι, δεν είναι τυχαίο ότι το σταφύλι της Ρομπόλας είναι σήμερα από τα πιο ακριβά, αν όχι το ακριβότερο στην Ελλάδα.Ως κρασί, η Ρομπόλα έχει χρώμα άγουρο λεμονί, με κύρια χαρακτηριστικά τα έντονα αρώματα καλοκαιρινών φρούτων και μία διακριτική φυτικότητα σε μύτη και στόμα, καθώς και την τονισμένη οξύτητα. Είναι ένα κρασί ευχάριστο και δροσιστικό, ιδανικό για τραπέζι, παρέα και κέφι. Γευστικά συνδυάζεται τέλεια με ψάρι και κάθε είδους θαλασσινό μεζέ, ενώ στην πατρίδα της θα τη συναντήσουμε στο ρόλο του αχώριστου συνοδού ενός από τα πιο χαρακτηριστικά πιάτα της τοπικής κουζίνας, του μπακαλιάρου με σκορδαλιά (ή «Αλιάδα», για τους ντόπιους).

ΣΠΑΡΤΟ-ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ-ΣΠΑΡΤΙΑ

Σπάρτο» στα αρχαία Ελληνικά -στα λατινικά «spartum»- είναι το σχοινί το οποίοπαράγεται από το ομώνυμο θαμνοειδές φυτό. Ίσως ο αμπελώνας του Βεζούβιου, όπου και υπήρχε αυτό, πέραν από τους περίφημους οίνους με τις πολλές ονομασίεςπροέλευσης, να διαθέτει στο ιστορικό του, μια προέλευση ονομασίας. Ο λόγος για τοόνομα του Σπάρτακου. Ο οποίος, σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη της επανάστασης, και ενώ βρίσκονταν με τους υπόλοιπους εξεγερθέντες συντρόφους του δούλους τηςσχολής μονομάχων Καπύης στο γνωστό αυτό ηφαιστιογενές όρος, δέχθηκαν επίθεσηαπό το Ρωμαϊκό στρατό που έσπευσε σε κατάπνιξη του κινήματος τους. Στην παρθενική της σύγκρουση η αποτελούμενη από 70 έως 80 μέλη, ομάδα τουςέκανε χρήση των σπάρτων, των σχοινιών που έλεγα πριν -περί κλώνων αγράμπεληςαναφέρονται άλλες πηγές- με αποτέλεσμα να κατεβεί διαμέσου απόκρημνων πλευρώνστην υπώρεια, και να βρεθεί στα νώτα του εκστρατευτικού σώματος. Ο αιφνιδιασμόςτου τελευταίου που ανηφόριζε δια της μοναδικής οδού προσπέλασης στην κορυφή, υπήρξε μεγάλος. Όπως επίσης και οι απώλειες. Ακόμη όμως μεγαλύτερος, υπήρξε οθαυμασμός της Ρωμαϊκής κοινής γνώμης προς το νέο θρύλο. Το Θράκα επαναστάτη. Τον άνθρωπο των σπάρτων, εξ ου και Σπάρτακος

ΤΟ ΣΠΑΡΤΟ ΑΠ' ΑΥΤΟ ΠΗΡΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΠΑΡΤΙΑ

Σπάρτο – Spartium junceum

Ανήκει στην οικογένεια Leguminosaeκαι είναι θάμνος ύψους 1-3 μ. Έχει πολυάριθμα όρθια, σχοινόμορφα κλαδιά. Τα φύλλα είναι αραιά, μικρά (1-3 εκ.), λογχοειδή και εύπτωτα. Τα άνθη είναι αρωματικά και διατάσσονται σε ακραίους βότρεις. Έχουν σωληνοειδή κάλυκα, με πέντε πολύ μικρούς οδόντες και κίτρινα, ψυχόμορφα άνθη μήκους 2 εκ. Ο καρπός (χέδρωπας) είναι επίπεδος και τριχωτός. Απαντάται σε θαμνώνες των χαμηλών υψομέτρων.
Η Κοινότητα Σπαρτιάς ιδρυθηκε με ΒΔ στις 16/12/1912 (ΦΕΚ Α 248/18-12-1912) Με το ιδιο ΒΔ προσαρτηθηκανστην Κοινοτητα Σπαρτιας οι συνοικισμοί "Κοριανα" και "Κλεισματα".

H Κοινοτητα ΣΠΑΡΤΙΩΝ καταργήθηκε και εντάχθηκε στο Δήμο Λειβαθούς με το ν 2539/97 (ΦΕΚ 244 Α/4-12-1997)