Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΣ (1832- 1896)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΣ (1832- 1896)

http://eliaswords.blogspot.gr/2013/07/blog-post_30.html

Ο Παναγιώτης Πανάς γεννήθηκε στα Σπαρτια της Κεφαλονιά το 1832. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια και φοίτησε στο λύκειο Αργοστολίου. 
Ήταν μαθητής του εγελιανού φιλοσόφου Ιωάννη Μενάγια. 
Γενικά οι τυπικές σπουδές του δε διήρκεσαν πολύ και οι γνώσεις προέκυψαν μάλλον από προσωπικό ενδιαφέρον και φιλομάθεια. 
Έζησε σε νεαρή ηλικία το κλίμα του φιλελεύθερου ριζοσπαστικού κινήματος για την απελευθέρωση των Επτανήσων από τους άγγλους και εντάχτηκε νωρίς στην πιο προοδευτική του πτέρυγα. 
Λόγιος, μαχητικός δημοσιογράφος, στέλεχος του ριζοσπαστικού κόμματος της Κεφαλονιάς φυλακίστηκε και εξορίστηκε στη Ρουμανία λόγω της δραστηριότητάς του . 
Το 1855 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Τα πρώτα μου προς την ποίησιν βήματα και εξέδωσε την εφημερίδα Κεραυνός
Οι αντιδράσεις στις πολιτικές απόψεις που εξέφρασε ήταν αρνητικές, η εφημερίδα έκλεισε και ο Πανάς ταξίδεψε στην Ιταλία, την Πόλη, τη Μικρά Ασία και την Αθήνα. Επιστρέφοντας στην Κεφαλονιά (1857) εντάχτηκε στην αριστερή τάση του ριζοσπαστικού κόμματος, που επιδίωκε κοινωνική μεταρρύθμιση παράλληλα με την Ένωση της Επτανήσου στο ελεύθερο ελληνικό κράτος. Αποτέλεσμα της προηγούμενης πολιτικής του προσχώρησης ήταν η δίωξή του από την Υψηλή Αστυνομία και η σύγκρουσή του με τους ενωτικούς ριζοσπάστες. 
Το 1857 δημοσίευσε τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο Οι Στεναγμοί. 
Το 1858 επανακυκλοφόρησε τον Κεραυνό και συνεργάστηκε με την εφημερίδα του Ιωσήφ Μομφερράτου Αναγέννησις, όπου δημοσίευσε μετάφραση του έργου του Ματσίνι Περί καθηκόντων. 
Το 1860 ταξίδεψε στην Αθήνα, από όπου απελάθηκε τον ίδιο χρόνο λόγω της επίθεσής του κατά του Όθωνα από την εφημερίδα Φως. Γύρισε στην Κεφαλονιά και εξέδωσε τις εφημερίδες Αλήθεια και Διογένης ενώ συστηματοποίησε τη μεταφραστική του δραστηριότητα. (Το 1862 δημοσίευσε μια έμμετρη μετάφραση των ποιημάτων του Όσσιαν Δαρτούλα και Λάτμος). Έθεσε υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του 1865, απέτυχε και έφυγε στην Αλεξάνδρεια, όπου τύπωσε την ποιητική συλλογή του Μέμνων. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν στην Αίγυπτο, τη Ρουμανία και την Αθήνα.
 Την περίοδο 1868-1880 έμεινε στη Ρουμανία, διατηρώντας πάντα επαφή με την Ελλάδα Στη Ρουμανία έγινε στέλεχος στην εταιρεία της Δημοκρατικής Ανατολικής Ομοσπονδίας, που στόχευε σε συνασπισμό των βαλκανικών κρατών, ενώ το 1876 υπήρξε συνιδρυτής του αθηναϊκού συλλόγου Ρήγας, που εκπροσώπησε τις ιδέες της παραπάνω εταιρείας στον ελλαδικό χώρο. 
Τη δεκαετία του 1870 ίδρυσε τις εφημερίδες Εξέγερσις, Εργάτης και Κυκεών, καθώς και τη σατιρική Σφήκα. Το 1880 ο Ρήγας διαλύθηκε και ο Πανάς αποσύρθηκε, γράφοντας κυρίως λογοτεχνικά και δημοσιογραφικά άρθρα σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Το 1883 κυκλοφόρησε η τελευταία συλλογή του με τίτλο Έργα αργίας. Στον πρόλογό της αναφέρθηκε στην κριτική διαμάχη των Ροΐδη - Βλάχου. Συνήθως αρθρογραφούσε στην καθαρεύουσα, ενώ τη δημοτική χρησιμοποίησε σε άρθρα του στα σατιρικά περιοδικά Κώνωπας, Σφήκα, Κυκεώνας κ.α., τα οποία εξέδωσε ο ίδιος στην Κεφαλονιά. 
Το 1896 επιχείρησε να εκδώσει μια Παγκόσμια Γεωγραφία χωρίς επιτυχία .
Ο Πανάς αυτοκτόνησε το 1896 στο Ξενοδοχείο των ξένων στον Πειραιά, έχοντας αντιμετωπίσει οικονομικές δυσχέρειες και προβλήματα υγείας.
Σημειώνονται οι αρχικές επιρροές του Πανά από το ρομαντισμό των αδελφών Σούτσων και η κατοπινή στροφή προς την κατεύθυνση του Σολωμού, καθώς επίσης η αντιπαράθεσή με τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, με αφορμή την προσπάθεια του τελευταίου να οικειοποιηθεί τη γλώσσα του δημοτικού τραγουδιού.



 Βιβλιογραφία: 

• Αλισανδράτος Γιώργος Γ., «Ιωσήφ Μομφεράτου Αυτοβιογραφικά Σημειώματα (Συμβολή στον επτανησιακό ριζοσπαστισμό)», Δελτίον Αναγνωστικής Εταιρείας Κερκύρας7, έτος 7, (1970), σ.7-34.
• Αλισανδράτος Γιώργος Γ., «Επτανησιακός Ριζοσπαστισμός», Εβδομάδα μελέτης ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού. Αίγινα, Αύγουστος 1977, σ.126-142.
• Αλισανδράτος Γιώργος Γ., Ανέκδοτα γράμματα του Ιωσήφ Μομφεράτου (Συμβολή στην ιστορία του Επτανησιακού ριζοσπαστισμού) . Ανάτυπο από τον Α' τόμο των Πρακτικών του Δ' Πανιονίου Συνεδρίου. Κέρκυρα, 1980.
• Βαγενάς Νάσος, «Ο Όσσιαν στην Ελλάδα», ΠαρνασσόςΘ΄ (1967), σ.172-190.
• Ζερβός- Ιακωβάτος Ηλίας, Επτανησιακός Ριζοσπαστισμός ·Αφιέρωμα στα εκατό χρόνια της Ενώσεως, 1864-1964· Εισαγωγή- επιμέλεια Σπύρου Μυλωνά. Αθήνα, 1964.
• Ζερβός- Ιακωβάτος Ηλίας, Η επί των Αντικυθήρων αιχμαλωσία μου και η των συναιχμαλώτων μου· 1857. Επιμέλεια και προλεγόμενα Χρίστου Σωτ. Θεοδωράτου. Αθήνα, 1972.
• Κορδάτος Γιάννης, Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος. Αθήνα, Μπουκουμάνης , 1972.
• Κορίζης Χαρίτων Σ., Συμβολή στην έρευνα της ελληνικής πολιτικής ζωής και κοινωνίας στο 19ο αιώνα· Ο σύλλογος Ρήγας. Αθήνα, 1969.
• Λέφας Γιάννης, Ο Αλέξανδρος Σούτσος και οι επιδράσεις του έργου του στους συγχρόνους του · Διδακτορική διατριβή. Αθήνα, 1979.
• Λιάκος Αντώνης, «Οι δυνατότητες πρόσληψης του Μαρξισμού στην Ελλάδα του 19ου αιώνα», Ο Πολίτης67-68, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1984, σ.4-9.
• Λυκιαρδόπουλος Γεράσιμος, «Μια περιπλάνηση· Παναγιώτης Πανάς (1832-1896)». Σημειώσεις27, Ιούλιος 1986, σ.19-26.
• Παπαϊωάννου Μ.Μ., «Δυο πρόδρομοι της πνευματικής αναγέννησης του 1880. (Δήμος Παπαθανασίου - Παναγιώτης Πανάς», Νέα Εποχή104 (Κύπρος), Δεκέμβριος 1973- Φεβρουάριος 1974, σ.833-843.
• Σταυροπούλου Ερασμία-Λουϊζα, «Σάτιρα, ποίηση και πολιτική (Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης σατιρίζεται από τον Παναγιώτη Πανά)», Νέα Εστία106, Χριστούγεννα 1979, σ.188-202.
• Σταυροπούλου Ερασμία-Λουϊζα, Παναγιώτης Πανάς· Ένας ριζοσπάστης ρομαντικός. Αθήνα, Επικαιρότητα,1987. 1. Για περισσότερα βιβλιογραφικά στοιχεία για τον Παναγιώτη Πανά βλ. Σταυροπούλου Ερασμία -Λουΐζα, Παναγιώτης Πανάς· Ένας ριζοσπάστης ρομαντικός. Αθήνα, Επικαιρότητα, 1987.

Εργο

Ι.Ποίηση.
• Τα πρώτα μου προς την ποίησιν βήματα · ήτοι άσματα διάφορα. Κεφαλονιά, τυπ. Η Κεφαλληνία, 1855.
• Λυρικών ποιήσεων φυλλάδιονΒ΄ · Στεναγμοί. Κεφαλονιά, τυπ. Η Κεφαλληνία, 1857.
• Μέμνων · ή συλλογή διαφόρων ποιήσεων. Αλεξάνδρεια, τυπ. Ο Νείλος, 1865.
• Έργα αργίαςΑ΄. (Δύο οχτασέλιδα φυλλάδια που δημοσιεύτηκαν το 1876).
• Έργα αργίας. Αθήνα, τυπ. Η Ένωσις, 1883.
ΙΙ.Μελέτες- Άρθρα- Δοκίμια
• Σκηναί σπαρτιαναί · ήτοι τα άθλα δύο αδελφών υπό Π.Χαραλαμπίδου. Πάτρα, τυπ. Αι Πάτραι, 1857.
• Ριζοσπάσται και βελτιώσεις εν Επτανήσω· Ανατύπωσις άρθρων Παναγιώτου Πανά. Κεφαλονιά, τυπ. Η Κεφαλληνία, 1880.
• Βιογραφία Ιωσήφ Μομφεράτου. Αθήνα, τυπ. Αδελφών Περρή, 1888.
• Νέα Γεωγραφία. 1896 (δημοσίευση φυλλαδίων, η έκδοση δεν ολοκληρώθηκε).
ΙΙΙ.Προκηρύξεις
• Προς τον λαόν της Επτανήσου. Κεφαλονιά, τυπ. Η Κεφαλληνία, 1858.
• Προς τους εν Ελλάδι δημοκρατικούς. Αθήνα, 16/1/1878. (μονόφυλλο).
ΙV, Μεταφράσεις
• Δαρτούλα - Λάτμος · ποιήματα του Οσσιανού μεταφρασθέντα υπό του Παναγιώτου Πανά. Κεφαλονιά, τυπ. Η Κεφαλληνία, 1862.
• Η εταίρα, Madro Savini, μεταφρασθείσα εκ του ιταλικού υπό Παναγιώτου Πανά. Αθήνα, τυπ. Μέντωρ, 1876. (έκδοση β΄ επαυξημένη)
• Λουκία · Διήγημα Φοίβου Νανναρέλλη, μεταφρασθέν υπό Παναγιώτου Πανά. Αλεξάνδρεια, τυπ. ο Νείλος, 1866.
• Η δεκαήμερος, ΒοκκάκιουΑ΄-Ε΄. Αθήνα, τυπ. Η ΄Ενωσις, 1884.
• Συλλογή Νεολόγου Αθηνών· Ο δόκτωρ Τρύφων · Διήγημα του Adrien Robert, μετάφρασις του Π.Πανά. Αθήνα, τυπ. Γ.Σταυριανού, 1886.
• Μαγδαληνή, Οδέττη και Βεν Ζαττής· Διηγήματα. Εκ των του γάλλου μυθιστοριογράφου B.De Riviere. Αθήνα, τυπ. Γ.Σ.Σταυριανού, 1885.
• Το άσμα των Χριστουγέννων · Διήγημα του Καρόλου ΝτίκενςΑ΄-Β΄. Αθήνα, εκδ.Μπαρτ, [1888].
• Η πάπισσα Ιωάννα, E.Mezzabotta. Αθήνα, Φέξης, 1895.
• Άγγελου Βροφφέριου Ελληνικαί σκηναί · μεταφρασθείσαι υπό Παναγιώτου ΠανάΑ΄-Β΄. Αθήνα, τυπ. Τηλεγράφου, 1880.
• Ιφιγένεια εν Αυλίδι, τραγωδία Ι.Ρακίνα. Βουκουρέστι, τυπ. ΄Ιρις, 1871. 
 1. Για περισσότερα εργογραφικά στοιχεία του Παναγιώτη Πανά 
βλ. Σταυροπούλου Ερασμία -Λουΐζα, Παναγιώτης Πανάς• Ένας ριζοσπάστης ρομαντικός. Αθήνα, Επικαιρότητα,1987, Γκίνη-Μέξα, Ελληνική βιβλιογραφία1-3. Αθήνα, Γραφείο Δημοσιευμάτων της Ακαδημίας Αθηνών, 1957 
 και Πολέμη Πόπη, Η βιβλιοθήκη του Ε.Λ.Ι.Α. · 1864-1900. Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α., 1990.

ΣΠΑΡΤΟ-ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ-ΣΠΑΡΤΙΑ

Σπάρτο» στα αρχαία Ελληνικά -στα λατινικά «spartum»- είναι το σχοινί το οποίοπαράγεται από το ομώνυμο θαμνοειδές φυτό. Ίσως ο αμπελώνας του Βεζούβιου, όπου και υπήρχε αυτό, πέραν από τους περίφημους οίνους με τις πολλές ονομασίεςπροέλευσης, να διαθέτει στο ιστορικό του, μια προέλευση ονομασίας. Ο λόγος για τοόνομα του Σπάρτακου. Ο οποίος, σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη της επανάστασης, και ενώ βρίσκονταν με τους υπόλοιπους εξεγερθέντες συντρόφους του δούλους τηςσχολής μονομάχων Καπύης στο γνωστό αυτό ηφαιστιογενές όρος, δέχθηκαν επίθεσηαπό το Ρωμαϊκό στρατό που έσπευσε σε κατάπνιξη του κινήματος τους. Στην παρθενική της σύγκρουση η αποτελούμενη από 70 έως 80 μέλη, ομάδα τουςέκανε χρήση των σπάρτων, των σχοινιών που έλεγα πριν -περί κλώνων αγράμπεληςαναφέρονται άλλες πηγές- με αποτέλεσμα να κατεβεί διαμέσου απόκρημνων πλευρώνστην υπώρεια, και να βρεθεί στα νώτα του εκστρατευτικού σώματος. Ο αιφνιδιασμόςτου τελευταίου που ανηφόριζε δια της μοναδικής οδού προσπέλασης στην κορυφή, υπήρξε μεγάλος. Όπως επίσης και οι απώλειες. Ακόμη όμως μεγαλύτερος, υπήρξε οθαυμασμός της Ρωμαϊκής κοινής γνώμης προς το νέο θρύλο. Το Θράκα επαναστάτη. Τον άνθρωπο των σπάρτων, εξ ου και Σπάρτακος

ΤΟ ΣΠΑΡΤΟ ΑΠ' ΑΥΤΟ ΠΗΡΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΠΑΡΤΙΑ

Σπάρτο – Spartium junceum

Ανήκει στην οικογένεια Leguminosaeκαι είναι θάμνος ύψους 1-3 μ. Έχει πολυάριθμα όρθια, σχοινόμορφα κλαδιά. Τα φύλλα είναι αραιά, μικρά (1-3 εκ.), λογχοειδή και εύπτωτα. Τα άνθη είναι αρωματικά και διατάσσονται σε ακραίους βότρεις. Έχουν σωληνοειδή κάλυκα, με πέντε πολύ μικρούς οδόντες και κίτρινα, ψυχόμορφα άνθη μήκους 2 εκ. Ο καρπός (χέδρωπας) είναι επίπεδος και τριχωτός. Απαντάται σε θαμνώνες των χαμηλών υψομέτρων.
Η Κοινότητα Σπαρτιάς ιδρυθηκε με ΒΔ στις 16/12/1912 (ΦΕΚ Α 248/18-12-1912) Με το ιδιο ΒΔ προσαρτηθηκανστην Κοινοτητα Σπαρτιας οι συνοικισμοί "Κοριανα" και "Κλεισματα".

H Κοινοτητα ΣΠΑΡΤΙΩΝ καταργήθηκε και εντάχθηκε στο Δήμο Λειβαθούς με το ν 2539/97 (ΦΕΚ 244 Α/4-12-1997)