Κυριακή, 13 Απριλίου 2008

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ Πανάς Παναγιώτης

Πανάς Παναγιώτης
ΓΕΝΝΗΣΗ: Σπαρτιά Κεφαλονιάς 1832
ΘΑΝΑΤΟΣ: Πειραιάς 1896

1. Έλαμπε την νύκτα ταύτην ήλιος ακτινοβόλος
και εχύνετο το μαύρον πέριξ φως των κεραυνών.
Εν σιγή βρονταί εβόων. Ήστραπτε της γης ο θόλος,
και το έδαφος εν λύπη έχαιρε των ουρανών.

Όρθιος εν εγρηγόρσει εκοιμώμην εν τη κλίνη,
ότε αίφνης έμπροσθέν μου έστη γέρων νεαρός,
κι εν ευγλώττω σιγή λέγει: τι ανήσυχος γαλήνη,
τι ακτινοβόλον σκότος, τι τερψίλυπος καιρός!

«Νεοελληνική ποίησις: Ρωμαντική σχολή», 1-8. Έργα αργίας, 1883. Κ.Θ. Δημαράς (επιμ.), Ποιηταί του ΙΘ΄ αιώνα. Βασική Βιβλιοθήκη, 12. «Αετός» Α.Ε., 1954. λζ΄.




2. Πάρε δυο σύγνεφα· μια λίτρ’ αγέρα·
δροσιάς δυο γράνα και μια φλογέρα·
τρεις τόνους Πίνδο· τέσσαρους χιόνι·
μια λίτρ’ ανάσαση και ένα αηδόνι,
δεμάτια τέσσερα δάφνες, μυρτούλες·
ράσα· ξεσκλίδια· γύφτους· αυγούλες·
πέντ’ έξι σήμαντρα· γλαν γλαν καμπόσα·
χιλιάδες κύματα· Όλυμπο και Όσσα·
κρεβάτια· γαίματα· σάπια κουφάρια·
αστροπελέκια· σκύλους και ψάρια
[...]
και νεκρολούλουδα χορτάτη δόση.
Αχτίδες· σάβανα και έρμα πλάγια·
ένα βρικόλακα· μια κουκουβάγια·
έναν Αλήπασα· καντάρι τρέλα...
Σε μια θεόχτιστη ρίξ’ τα παδέλα·
ύστερα κρούσταλλο ρίξε νεράκι
βρυσούλας γέννημα, ή και απ’ αυλάκι.
Πέσε τ’ ανάσκελα και πίθωσέ τα
στα έρμα στήθια σου και βάσταέ τα.
Φύσησε, φύσησε στα σωθικά σου,
καμίνι άναψε μες στην καρδιά σου.
[...]
Ας πάρει μπούρμπουλα μονάχα τρία,
και είναι έτοιμο μ’ επιτυχία
γιαχνί αθάνατο, ποιητικό...
Κένωσ’ το, κένωσ’ το ζεστό-ζεστό
σε αλαβάστρινο σκουτέλι ή πιάτο...
και πες του κόσμου: Κόπιασε, φά’ το.

«Ποιητική συνταγή», 1-10, 22-32, 35-40. 1868. Έργα αργίας, 1883. Λίνος Πολίτης, Ποιητική Ανθολογία, Ε΄. Ο Σολωμός και οι Εφτανησιώτες. «Δωδώνη», χ.χ. 154-155.




3. Του γκιόνη όποιος λέει πως η φωνή
στης φύσης τη μεγάλη αρμονία
δεν είναι αναγκαία, ―με συγχωρεί―
μα λέει μια μεγάλη ανοησία...
Μονότονο θα ήτανε το αηδόνι,
εάν δεν ήταν κι η φωνή του γκιόνη.

«Πρόλογος», 1-6. Έργα αργίας, 1883. Λίνος Πολίτης, Ποιητική Ανθολογία, Ε΄. Ο Σολωμός και οι Εφτανησιώτες. «Δωδώνη», χ.χ. 154.

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΦΗΜΕΡΙΟ


το θέμα της έλλειψης μόνιμου εφημέριου στο χωριό Σπαρτιά είναι υπαρκτό . Το μέγεθος του χωριού μπορεί να είναι μεγάλο, να ε χει δυο μόνιμους κατοίκους ιερείς εφημέριους σε διπλανά χωριά ,όμως η Ιερά Μητρόπολη της νήσου ωστόσο αποφάσισε ότι δεν υπάρχει το προσωπικό και έτσι το χωριό να στερείται εφημερίου . Το φαινόμενο αυτό που παρατηρείται σε ολόκληρη την Ελλάδα, κυρίως σε μικρά χωριά.

Γίνεται αντιληπτό κυρίως αυτές τις εορταστικές ημέρες λόγω της επιθυμίας των Σπαρτινών να βρεθούν στις εκκλησίες μας αυτές τις Άγιες Ημέρες με ένα μόνιμο εφημέριο.Οι θρησκευτικές ανάγκες τις περιοχής έχουν υποβαθμισθεί ,χρόνια έχει να εμφανισθεί πνευματικός για να τελέσει το μυστήριο της εξομολόγησης,η γεια λειτουργία τελείται περιστασιακά ,ενώ δεν γίνεται λόγος για επαφή της εκκλησίας με τους κατοίκους ,μόνη παρήγορη παρουσια είναι του Πρωτοσύγκελου της Μητρόπολης ,όταν το επιτρέπουν οι ανάγκες.
ΚΑΛΗ Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ?

ΠΑΛΙΟΙ ΣΠΑΡΤΙΝΟΙ ΝΑΥΤΙΚΟΙ (1)


ΜΠΟΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΗΣ, γιος του ιερέα Μιχαήλ (1849-1931). γεννήθηκε στα Σπαρτιά. ΝΑΥΤΙΚΟΣ σε ιστιοφόρα και ατμήλατα σκάφη ,Πλοιάρχους από του 1895 του ά/π «ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΚΟΥΠΑ». Κατά το 1913 συνταξιοδοτήθηκε .

Ο καθηγητής Ιατρικής ΒΑΛΛΙΑΝΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ

Ο καθηγητής Ιατρικής ΒΑΛΛΙΑΝΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ

Ο ΒΑΛΛΙΑΝΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ, του Σωκράτη (1898). Γεννήθηκε στα Σπαρτιά σπούδασε ιατρική απεφοίτησε του Πανεπιστημίου Αθηνών μετέβη στο Παρίσι όπου έλαβε διδακτορικό δίπλωμα και ανεδείχθη σε Υφηγητή της Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων Κατά το 1928 επέστρεψε στην Αθήνα και συνεργάστηκε σαν ειδικός παθολόγος στην κλινική Γερουλάνου, και συγχρόνως δίδασκε σαν Υφηγητής στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος του οποίου υπήρξε στενός συνεργάτης του ανέθεσε την δημιουργία του Λαϊκού Νοσοκομείου. Υπήρξε στενός φίλος του Γεωργίου Παπανδρέου και ανήκε στον κεντρώο χώρο Οι Κεφαλλήνες που τον επεσκεπτόντο στο Ιατρείο τους έδέχετο πάντοτε δωρεάν, θεωρώντας το ιατρικό επάγγελμα ως κοινωνική αποστολή. Υπηρέτησε σε Στρατιωτικά Νοσοκομεία στον Πόλεμο του 1940-1941 και ασχολήθηκε με την θεραπεία των κρυοπαγημάτων και συνέγραψε σχετικό σύγγραμμα . Νυμφεύτηκε την Σοφία θυγατέρα του από τα Κοριάνα Σπυρίδωνος Ρωσολύμου, και έκτοτε εξάσκησε την ιατρική επιστήμη ερασιτεχνικά, ήταν οπαδός της ομοιοπαθητικής της φυσικής ζωής και της φυτολογίας, Στο χωριό Σπαρτιά ασχολήθηκε ο ίδιος με την παραγωγή αρωματικών και φαρμακευτικών βοτάνων. Απέκτησε δυο γιους του, ό, Χριστόφορος, αποφοίτησε της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Παρισίων , ό δε, Γεράσιμος, αποφοίτησε από Βρετανικής Σχολής Ναυπηγικής και εργάζεται ως Τεχνικός Επιθεωρητής μεγάλη ναυτιλιακή εταιρία

ΣΠΑΡΤΟ-ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ-ΣΠΑΡΤΙΑ

Σπάρτο» στα αρχαία Ελληνικά -στα λατινικά «spartum»- είναι το σχοινί το οποίοπαράγεται από το ομώνυμο θαμνοειδές φυτό. Ίσως ο αμπελώνας του Βεζούβιου, όπου και υπήρχε αυτό, πέραν από τους περίφημους οίνους με τις πολλές ονομασίεςπροέλευσης, να διαθέτει στο ιστορικό του, μια προέλευση ονομασίας. Ο λόγος για τοόνομα του Σπάρτακου. Ο οποίος, σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη της επανάστασης, και ενώ βρίσκονταν με τους υπόλοιπους εξεγερθέντες συντρόφους του δούλους τηςσχολής μονομάχων Καπύης στο γνωστό αυτό ηφαιστιογενές όρος, δέχθηκαν επίθεσηαπό το Ρωμαϊκό στρατό που έσπευσε σε κατάπνιξη του κινήματος τους. Στην παρθενική της σύγκρουση η αποτελούμενη από 70 έως 80 μέλη, ομάδα τουςέκανε χρήση των σπάρτων, των σχοινιών που έλεγα πριν -περί κλώνων αγράμπεληςαναφέρονται άλλες πηγές- με αποτέλεσμα να κατεβεί διαμέσου απόκρημνων πλευρώνστην υπώρεια, και να βρεθεί στα νώτα του εκστρατευτικού σώματος. Ο αιφνιδιασμόςτου τελευταίου που ανηφόριζε δια της μοναδικής οδού προσπέλασης στην κορυφή, υπήρξε μεγάλος. Όπως επίσης και οι απώλειες. Ακόμη όμως μεγαλύτερος, υπήρξε οθαυμασμός της Ρωμαϊκής κοινής γνώμης προς το νέο θρύλο. Το Θράκα επαναστάτη. Τον άνθρωπο των σπάρτων, εξ ου και Σπάρτακος

ΤΟ ΣΠΑΡΤΟ ΑΠ' ΑΥΤΟ ΠΗΡΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΠΑΡΤΙΑ

Σπάρτο – Spartium junceum

Ανήκει στην οικογένεια Leguminosaeκαι είναι θάμνος ύψους 1-3 μ. Έχει πολυάριθμα όρθια, σχοινόμορφα κλαδιά. Τα φύλλα είναι αραιά, μικρά (1-3 εκ.), λογχοειδή και εύπτωτα. Τα άνθη είναι αρωματικά και διατάσσονται σε ακραίους βότρεις. Έχουν σωληνοειδή κάλυκα, με πέντε πολύ μικρούς οδόντες και κίτρινα, ψυχόμορφα άνθη μήκους 2 εκ. Ο καρπός (χέδρωπας) είναι επίπεδος και τριχωτός. Απαντάται σε θαμνώνες των χαμηλών υψομέτρων.
Η Κοινότητα Σπαρτιάς ιδρυθηκε με ΒΔ στις 16/12/1912 (ΦΕΚ Α 248/18-12-1912) Με το ιδιο ΒΔ προσαρτηθηκανστην Κοινοτητα Σπαρτιας οι συνοικισμοί "Κοριανα" και "Κλεισματα".

H Κοινοτητα ΣΠΑΡΤΙΩΝ καταργήθηκε και εντάχθηκε στο Δήμο Λειβαθούς με το ν 2539/97 (ΦΕΚ 244 Α/4-12-1997)