τα καλαντα

«ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ, ΣΩΜΑΤΙΚΩΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΩΣ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΛΟΥΤΙΣΜΕΝΟΙ.» Τα Χριστούγεννα ήταν η πιο αγαπημένη μας γιορτή όταν είμασταν παιδιά . Εκείνες τις μέρες οι πόρτες άνοιγαν διάπλατα και όλοι, φτωχοί και πλούσιοι, κάτι είχαν να χαρούν. Όλοι περίμεναν τον ταχυδρόμο με τα νέα και εμβάσματα από τους ξενιτεμένους και τους ναυτικούς του χωριού. Για μας η χαρά ήταν μεγάλη γιατί τα γράμματα έφερναν και τους μποναμάδες μας. Όπως και να το κάνουμε, Χριστούγεννα χωρίς κάλαντα δεν γίνονται. Φέτος λόγω πανδημίας δεν θάχουμε κάλαντα. Αυτή είναι μια πολύ μεγάλη απώλεια στην πιο δύσκολη χρονιά που περάσαμε. Ο βρομόκαιρος δεν μας φόβιζε πήραμε τα όπλα μας τα τρίγωνα μας και βγήκαμε να πούμε τα κάλαντα. «Άμα νειρόσαστε βόλτα, κάλλιο ντυθείτε, ποδεθείτε, θα χαλάσει ο Θεός τον κόσμο.» είπε η νόνα (η γιαγιά) μου . Φορέσαμε τα χοντρά μας κι από πάνω μια νιτσεράδα για την βροχή και βγήκαμε στους δρόμους. «Καλήν εσπέραν άρχοντες». Φως από λαμπερά παιδικά χαμόγελα πλημμύριζε τις γιορτές στα χωριά μας. Ζούσαμε τότε στην εποχή του ασπρόμαυρου, χωρίς τηλεόραση, χωρίς ηλεκτρισμό και ζεστό νερό, με λασπωμένους δρόμους αλλά με πολλή ανθρώπινη ζεστασιά .Αυτή πού λείπει εντελώς σήμερα. Δεν είχαμε ηλεκτρισμό , ούτε Χριστουγεννιάτικά δέντρα να στολίσουμε, δεν υπήρχαν πολύχρωμα λαμπιόνια(που λεφτά για τέτοιες πολυτέλειες εκείνη την εποχή) ,είχαμε όμως την χαρά της γιορτής, να πούμε τα κάλαντα και να μάς δώσουν για τον κόπο μας ένα κουραμπιέ ή ένα φράγκο (μια δραχμή). Η μουσική που συνόδευε την πανδαισία των καλάντων ήταν το τρίγωνο ή κάποια κιθάρα (πράγμα σπάνιο).Και αργά το απόγευμα της παραμονής των Χριστουγέννων αφού μετρούσαμε την είσπραξη την παραδίδαμε στην μάνα ,που θα μας άφηνε καμμιά δεκαριά δραχμές για τους βόλους που θ’ αγοράζαμε. Το βραδάκι της παραμονής το σπίτι μοσχοβολούσε από τα φαγητά και τα γλυκίσματα που ετοιμάστηκαν από την νόνα και την μάνα κι έπειτα ακολουθούσε το υποχρεωτικό μπάνιο με το νερό που ζεσταίνονταν την γκαζιέρα κι ήταν η απαραίτητη προετοιμασία για την Μεγάλη Μέρα και είχε και τα σχετικά κλάματα από την σαπουνάδα που έμπαινε στα παιδικά μας μάτια. Κόντευε να ξημερώσει όταν ακούσαμε την πρώτη καμπάνα, η μάνα να μας φορέσει τα γιορτινά μας ρούχα, σε λίγο βγήκαμε όλοι μαζί να πάμε στην εκκλησία. Σαν παιδιά έπρεπε οπωσδήποτε να μεταλάβουμε και μετά την νυχτερινή λειτουργία νωρίς το πρωί να γυρίσουμε στο σπίτι να αρχίσουμε το παιχνίδι μέχρι που να πάει μεσημέρι να κάτσουμε όλη η οικογένεια γύρω από το τραπέζι, να σερβίρει η μάνα το αρνάκι στο φούρνο με πατάτες και ο πατέρας να κόψει τελετουργικά το Χριστόψωμο. Πριν αρχίσει το σερβίρισμα έπρεπε να ψάλλουμε όλοι μαζί το «Χριστός γεννάται» . Αξέχαστα χρόνια αγάπης και θύμησης. Σήμερα θυμόμαστε τα μέρη που μεγαλώσαμε. Είχαμε αλλάξει ζωή. Και σπίτια και έπιπλα. Οι γονείς κι η νόνα ταξίδεψαν στη Άνω Ιερουσαλήμ. Βρέθηκα κάποια περασμένα Χριστούγεννα του στο σπίτι στο χωριό τέτοιες μέρες. Ευτυχώς το σπίτι ,το» λυόμενο» είναι όπως τότε. Τώρα όμως το σπίτι βουβό ,άδειο από φωνές, στο εικονοστάσι η Παναγιά Βρεφοκρατούσα κι οι εικόνες των αγαπημένων. Λάθος μεγάλο να ανοίξω μετά από χρόνια το μαθητικό γραφείο μου και χωρίς να το σκεφτώ, να πάρω το κουτί με τις κασέτες που όλα τα χρόνια μάζευα ,όλα τα τραγούδια 60-70.Ηρθαν στο νου μου εκείνα τα αξέχαστα χρόνια που τώρα χάθηκαν κι ήταν σαν να είχα πετάξει ένα κομμάτι της ζωής μου στα σκουπίδια. Βρήκα το παλιο κασετόφωνο κι έβαλα την κόκκινη κασέτα με τις μελωδίες του 1960-1970!Στο ίδιο κουτί κι οι μαθητικές φωτογραφίες και γράμματα σε αγαπημένους . Με αφετηρία λοιπόν το 1960, στάθηκα «στου χρόνου τον καθρέφτη» και γύρισα το ρολόι στο «τότε». Ήτανε νοσταλγική η ανάμνηση σ’ ένα χώρο αγάπης , με πόνο όμως για τα χρόνια που πέρασαν, τις ελπίδες που έσβησαν, τα χωριά που ερήμωσαν, την Χριστουγεννιάτικη λειτουργία που δεν γίνεται την νύχτα, αφού ο παπάς μας ιερουργεί πλέον στο άνω Θυσιαστήριο, οι πόρτες είναι αμπαρωμένες ,λίγα παιδιά λένε τα κάλαντα, με τον ίδιο καιρό όμως, από το πρωί έριχνε η βροχή κι ο βοριάς φυσούσε με λύσσα…. Φέτος τα Χριστούγεννα, ανακαλύψτε τουλάχιστον ξανά τις ξεχασμένες αναμνήσεις σας!! «Χρόνια πολλά να χαίρεστε πάντα ευτυχισμένοι, σωματικώς και ψυχικώς να είστε πλουτισμένοι.» ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και με ΥΓΕΙΑ

ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΣΠΑΡΤΙΩΝ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΝΑΓΗ ΠΑΝΑ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΝΑΓΗ ΠΑΝΑ

ΑΝΤΙΟ ΔΑΣΚΑΛΕ +ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΓΕΩΡΓΑΤΟΣ

 ΑΝΤΙΟ ΔΑΣΚΑΛΕ

+ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΓΕΩΡΓΑΤΟΣ

(1931-2021)

Λυκειάρχης ε.τ

Γεννήθηκε στο χωριό Ξενόπουλο το 1931,σπούδασε Φιλολογία και υπηρέτησε στο Γυμνάσιο Ριζοκάρπασου στην Κύπρο μετά υπηρέτησε  στην Κεφαλλονιά στα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης .

Είχα την τύχη να τον έχω Καθηγητή Φιλολογίας  στο Λύκειο Αρρένων Αργοστολίου και τον πιο αγαπημένο κοντινό μου άνθρωπο σχεδόν  «δεύτερο πατέρα» και τον ευγνωμονώ για ότι προσέφερε. Από τους ανθρώπους που μας σημάδεψαν τους μαθητές του και μίλησαν στις ψυχές μας! Τέτοιοι άνθρωποι, δεν "τελειώνουν" ποτέ! Από κει που σταματά η ζωή τους, μιλούν οι αξίες που φύτεψαν στα φυσικά και πνευματικά τους παιδιά- στους μαθητές τους, οικείους τους...

Ο Αριστομένης  Γεωργάτος, υπήρξε ο Δάσκαλος μας και παρέμεινε  πάντα ο παιδαγωγός, ο επιστημονικός ανταποκριτής και κριτής και οικοδόμος της περιπέτειας μας στην γνώση , στη μάχη του πνεύματος και την παρέδιδε κάθε φορά στους νέους με νέα όπλα, με νέα δύναμη και  με μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Η εμβάθυνση στις ιδέες ίσως θεωρείται μια πολυτέλεια και προνόμιο κάποιων λίγων. καθένας μπορούσε εύκολα να καταλάβει  πως δάσκαλος μας ήταν άνθρωπος με μεγάλη εσωτερική αξία και δεν θα αντάλλασσε με τίποτε τη στάση ζωής που είχε επιλέξει. Ο στόχος του  να ζεστάνει  λίγο την καρδιά των μαθητών του  και ν’ ανάψει μια μικρή φλογίτσα στο πνεύμα τους. Έτσι, για να γίνει ο κόσμος ομορφότερος!

Ποιος από εμάς , τους μαθητές του, δεν ζήτησε την συμβουλή του, το εποπτικό του μάτι , τη γνώση του, ποιος δε συζήτησε μαζί του για μυθολογία ή για το λογοτεχνικό έργο του  Καζαντζάκη, για τον Όμηρο. Όλοι τρέχαμε μέχρι τα βαθιά γεράματα του να ξαποστάσουμε στην γνώση και στην σοφία του.

Όλοι τον φέρνουμε στο νου μας σαν τον Άνθρωπο που συνδύαζε την εμπειρία της ωριμότητας με την αυθεντικότητα και το πάθος της εφηβείας. Ένας άνθρωπος που μπορούσε να κινείται με άνεση και ισορροπία ανάμεσα στο Ατομικό και στο Συλλογικό, στην λατρεία του για την Ελλάδα και τον Άνθρωπο για το παιδί και την Αλήθεια. Ο «δάσκαλος» μας έδωσε στους μαθητές του μια άλλη διάσταση, συνδέοντας την γνώση  και την  ψυχική με την κοινωνική πραγματικότητα, την επιθυμία με το χρέος, τη ματαίωση με την ονειροπόληση

Σε όλη την πορεία του ο Αριστομένης Γεωργάτος  εφαρμόσατε τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη: « Ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντάς το μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες.»

Το χωριό μας τα Σπαρτιά και όλη η Κεφαλλονιά στερείται έναν πνευματικό φάρο.

Για εμάς ο καθηγητής Αριστομένης Γεωργάτος  υπήρξε ο αγαπητός δάσκαλος, ο δεύτερος πατέρας, ο άνθρωπος που απέδειξε πως η ζωή έχει το νόημα που της δίνεις! Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του στην αγαπημένη χήρα του και τα λατρεμένα του παιδιά.

ΑΝΤΙΟ ΔΑΣΚΑΛΕ

 

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

11/11/2021

ΑΝΑΣΤΑΣΗ 2021 ΥΠΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΝ

 

Πάσχα 2021.

Εκπλήξη !!!!!
Σχεδόν οι περισσότεροι φίλοι και γνωστοί μας βρέθηκαν κατά ένα τρόπο μαγικό στα χωριά τους!!!
Φαίνεται πώς "διακτινίσθηκαν",αφού όπως λέει το "χαζοκούτι" των 8 ,δεν περνούσε στα διοδία και στα λιμάνια κανείς(!!!).λόγω αυστήρων μέτρων της πανδημίας !
Εθνικό ψεύδος διότι το διαδίκτυο γέμισε φωτό πανηγυριζόντων με τα πλούσια πασχαλινά εδεσματα και κεράσματα " στα χωριά τους" .
Και "του χρόνου" εμείς οι νομοταγείς λέμε.
Ευχόμαστε και ελπίζουμε να μην θρηνούμε σε λίγες μέρες, όμως φαίνεται πώς μας έχει καταλάβει όλους η Άνοιξη !!!
υγ
Και μείς κυρά μου εκάτσαμε σπίτι μας στο Παπάγο, δεν επιτρέψανε φέτος Κέρκυρα,Κεφαλονια κλπ οι ιατροφιλόσόφοι των 8, και οταν είδαμε στο κουτόκουτο ( Μπανιστίρ ντουλάπ που λένε κι οι σύμμαχοι) τον Μακαριώτατο να λέει "δεύτε λάβετε φώς" αναψα το κερί μου με ένα σπίρτο και έδωκα το Φως της Αμαλίας πουχε αγοράσει κόκκινο κερί και μετά ακούσαμε και το "Χριστός Ανέστη" ανασπαστήκαμε "και του χρόνου" και φάγαμε και ηπιαμε και περιμένουμε την Ανάσταση ! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΓΕΡΟΙ"

Μ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ

ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ 1-ΣΠΑΡΤΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ 1-ΣΠΑΡΤΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

το βιβλιο μου " οι αγαπες της ζωης μου"

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ "ΟΙ ΑΓΑΠΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ "

" ΑΓΑΠΗΣ ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ ΜΝΗΜΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΡΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΦΩΚΑ».

 " ΑΓΑΠΗΣ ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ ΜΝΗΜΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΡΟΥ  ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΦΩΚΑ».

Ο τόμος αποτελεί καρπό σοβαρού  επιστημονικού έργου  46 επιστημόνων « Μνήμη Μητροπολίτου Κυρού  Γερασίμου Φωκά» με  επιμελητή έκδοσης τον Ν.Γ.Μοσχονά και πρόλογο του Μητροπολίτου Κεφαλληνίας Κυρίου  Δημητρίου και εκδόθηκε από την ίδια Ι. Μητρόπολη το 2019 των 675 σελίδων . Ο τόμος αυτός αποσκοπεί στην παρουσίαση στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό της, προκειμένου οι παλαιότεροι να θυμηθούν και οι νεότεροι να διδαχθούν από την μεγάλη αυτή μορφή της Κεφαλλονίτικης εκκλησιαστικής μας ιστορίας. Ο μακαριστός αγαπήθηκε όσο κανένας άλλος μέχρι σήμερα από τον λαό της Κεφαλλονιάς   και παραμένει εσαεί στην μνήμη όλων μας , ως ο εκκλησιαστικός εκείνος άνδρας, ο οποίος με την αγία πνευματική μορφή του, την ευρύτητα του πνεύματος, τον βαθυστόχαστο θεολογικό του λόγο, αποτελεί παράδειγμα αυθεντικής Ορθόδοξης χριστιανικής μαρτυρίας  της νεότερης εκκλησιαστικής μας ιστορίας.  Ο επιμελητής της εκδόσεως καταξιωμένος επιστήμων Ν.Γ.Μοσχονάς μεταξύ άλλων αναφέρει: «Ο  ΠΑΡΩΝ ΤΙΜΗΤΙΚΟΣ ΤΟΜΟΣ, που εκδίδεται στη μνήμη του μακαριστού κυρού Γεράσιμου Φωκά, εκλεγμένου και χειροτονηθέντος μητροπολίτη Κεφαλληνίας, περιέχει μελετήματα και αναφορές προσώπων που είχαν τη χάρη να γνωρίσουν από κοντά τον τιμώμενο είτε ως λαϊκό είτε ως ιερωμένο, αλλά και άλλων που συνεισέφεραν τη συμβολή τους από σεβασμό προς τη μορφή και τη φήμη του. Το κάλεσμα που απευθύνθηκε σε κληρικούς και λαϊκούς βρήκε πρόθυμη και πλατιά ανταπόκριση αποφέροντας σαράντα επτά εκλεκτά κείμενα που καλύπτουν διάφορους γνωστικούς τομείς. Συνακόλουθα, ο τόμος απαρτίζεται από τέσσερα μέρη σύμφωνα με το είδος των συμβολών: στο πρώτο περιλαμβάνονται οκτώ κείμενα που αναφέρονται στην προσωπογραφία του τιμώμενου, στο δεύτερο μέρος περιλαμβάνονται έξη μελετήματα αγιολογικού περιεχομένου, στο τρίτο μέρος που υποδιαιρείται σε δύο τμήματα εντάσσονται πέντε μελέτες με θεολογικό περιεχόμενο και δέκα μελετήματα εκκλησιαστικής ιστορίας, ενώ στο τέταρτο μέρος που υποδιαιρείται σε τέσσερα ειδικότερα τμήματα περιέχονται πέντε μελετήματα σχετικά με την εκκλησιαστική τέχνη, εννέα μελέτες με ιστορικό περιεχόμενο, τρεις φιλολογικές μελέτες και μία φιλοσοφικού περιεχομένου. Πρωτότυπα και αξιόλογα τα κείμενα αυτά γραμμένα από σπουδαίους ειδικούς μελετητές αποτελούν συμβολές που προάγουν την επιστημονική γνώση στους αντίστοιχους τομείς...» Αξιόλογος όμως και ο πρόλογος του Σεβ. Μητροπολίτου Κεφαλληνίας κ. Δημητρίου, ο οποίος  μεταξύ άλλων αναφέρει: «0  ΑΟΙΔΙΜΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ κύρος Γεράσιμος, σεπτός προκάτοχος ημών, υπήρξε πανθομολογουμένως μια φωτεινή φυσιογνωμία άξιου κληρικού τής νεότερης ιστορίας της Τοπικής μας Εκκλησίας. Σεμνός και τίμιος τόσον ως λαϊκός, όσον και ως κληρικός με άφθαστο ψυχικό μεγαλείο. Υπήρξε ό άνθρωπος τής αγάπης και τής προσφοράς, τής προσευχής και τής ασκήσεως, αυστηρώς με τον εαυτό του και επιεικής με τούς άλλους. Πολυτάλαντος Κεφαλονίτης, αυθεντικός, ευγενής, φιλόξενος και αρχοντικός όχι μόνον εις το παράστημα, αλλά και κυρίως εις την ψυχή και τα αισθήματά του. Τηρητής τής Παραδόσεως, ζηλωτής τής πίστεως, με αυταπάρνηση διά την Εκκλησία άόκνως εργαζόμενος διά το θέλημα του Θεού, κάνοντάς το πράξιν εις την ζωήν του, δίδοντας καθημερινώς «τήν καλήν μαρτυρίαν Ιησού Χριστου». Θεάρεστο και πολύπλευρο το πνευματικό, ποιμαντικό και φιλανθρωπικό του έργο, ώστε να αληθεύει εις τό πρόσωπόν του ό λόγος του Αποστόλου Παύλου «φιλάγαθος, δίκαιος, όσιος, έγκρατής» (Τίτ. α, 8). Ή πηγαία ευσέβειά του, ή ευλάβεια και ή άφοσίωσίς του εις τον Προστάτην τής Νήσου μας, τον θαυματουργόν 'Άγιον Γεράσιμον , ήτο κάτι το συγκλονιστικόν δι’ όσους τον γνώριζαν καλώς έκ του σύνεγγυς. Έξ αυτού αντλούσε δύναμιν, ώστε να παραμένει ακαταπόνητος εις το ευρύτατο, πολύπλευρο, ποιμαντικό του έργο και την εν γένει δραστηριότητά του να ευρίσκεται διαρκώς πλησίον των πασχόντων αδελφών του, φίλων του και πνευματικών του τέκνων.

Θεία συνάρσει και ευλογία κυκλοφορείται ό παρών τιμητικός επιμνημόσυνος τούτος Τόμος, αφιερωμένος εις τιμήν του αλήστου μνήμης προκατόχου ημών προσφιλεστάτου και πολυσεβάστου αδελφού κυρού Γερασίμου.»

Επίσημη παρουσίαση του Τόμου θα γίνει προσεχώς στο Αργοστόλι.

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΘΥΕΛΛΑ"

"ΜΕΤΡΗΣΕ Σ'ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ,ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ"

«Κάθε μήνας Αύγουστος, θάλασσα φωτιά,
τούτη η πόλη είναι εδώ για πάντα.Κάθε μήνας Αύγουστος, τρέλα του Νοτιά.Μέσα στα σοκάκια ξέφυγε η καρδιά,εμείς θα `μαστε εδώ για πάντα.Πως ν’ αντέξει ο θάνατος τέτοια μοιρασιά…».

Οπως λένε  οι στίχοι του τραγουδιού: “Κάθε μήνας Αύγουστος (Χανιά)” του Κώστα Λειβαδά (που ερμήνευσε ο Γιάννης Κότσιρας)

"ΜΕΤΡΗΣΕ Σ'ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ,ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ" 

" ΜΕΤΡΗΣΕ Σ' ΑΥΤΟΝ... by on Scribd

Ο ΜΙΚΕΛΗΣ

Ένας κακοπληρωμένος, αγνοημένος και παραμελημένος από τη κεντρική διοίκηση  τοπικός άρχοντας θα μπορούσε να  τηρεί απλά  τους κανόνες της δεοντολογίας και να περιμένει την επόμενη εκλογή. Αυτός δεν θα μπορούσε να είναι ο  Μικέλης, που πιστεύει σωστά ότι  δεν μπορεί να υπάρξει ζωή ή ανθρώπινη ύπαρξη χωρίς αγώνα και σύγκρουση. Έτσι θέλαμε να αναδείξουμε την παρουσία ενός ξεχωριστού αγωνιστή της τοπικής αυτοδιοίκησης ,μένα γνήσιο πολιτικό λόγω και παρουσία με τα γραφτά του  που εκτός από τον καθαρό λόγω είναι σε άψογα Ελληνικά μιας ισχυρής συγκολλητικής δύναμης της Τοπικής Κοινωνίας και να προτείνουμε να τον τιμήσει η Ακαδημία και Πολιτεία για  τον ανιδιοτελή και γνήσιο αγώνα του, το αξίζει ο Μικέλης Mαφρέδας του το χρωστάμε όλοι.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π ,ΑΡΓΥΡΟΣ

4/11/2017

ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΩΝ ΝΙΑΤΩΝ ΜΟΥ:

1.-Το γεγονός ότι σαν παιδιά είχαμε τρεις μήνες διακοπές ήταν μια αξέχαστη εμπειρία που αρχιζε τ’ “Αι Γιαννιού του κλήδωνα” και συνεχίζονταν στις 2 Ιουλίου με την μετάβαση στο νησάκι του Δια για το πανηγύρι της Παναγίας των Βλαχερνών και τελείωνε με το πρώτο κουδούνι του σχολείου το Σεπτέμβρη . Και μόνο που έκλειναν τα σχολεία και θα περνούσες τις μέρες σου χωρίς ίχνος αναγκαστικού διαβάσματος (αυτό δεν συνέβαινε με μένα που το καλοκαίρι “έπρεπε” να διαβάσω Λογοτεχνία και να λύσω μερικές ασκησούλες Μαθηματικών και αυτό καθε απόγευμα ,πρίν απο την Παρακληση της Παναγίας ), σου έφτανε για να είσαι χαρούμενος και μπορώ να πώ ευτυχισμένος.Το πρωινό μπάνιο στο γυαλό μας τον Κλειματσιά, με το γαιδούρι και την Ευγενία του Πέτα να μας συνοδεύει και το μεσημεριανό να σερβίρεται απο την νόνα(την γιαγια μας) στην παραλία και στη καυτή αμμο,τα κεφτεδακια που σπρόχνωνταν στο στόμα μας αναγκαστρικά,αναμέσα σε βουτιές και κλάματα . Περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού επεφτε το σκοτάδι και οι μάναδες μας φωναζαν να γυρίσουμε για φαγητό ! . Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν «έτρεχε τίποτα». Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

2.-Κι ύστερα οταν η εφηβεία έρχονταν ,μαζύ με το σταμάτημα του σχολείου ερχονταν κι αλλες χαρες και ερωτες και χτυποκάρδια, ήταν ότι τα περισσότερα τα βίωνες για πρώτη φορά – είτε αυτό σήμαινε φιλί είτε βραδινό μπάνιο, είτε τα πάρτυ στο Φανάρι του Αργοστολιου ,είτε η γεύση του βερμούτ είτε το πρώτο τσιγάρο,είτε η λατρεία της μουσικής (καθε μουσικής) στα καλοκαίρια σου.Πάντα ηταν μαγικά τα καλοκαίρια της εφηβείας μας και στην Κέρκυρα ,στα μπάνια του Αλέκου,στα ατελείωτα βραδυνά στα μουράγια ν’ακούς μουσική(απο το Αντρανικ) απο μακρυα εχοντας στην αγκαλιά σου τον πρώτο αληθινό σου ερωτα . Δεν ήταν ομως μόνο ότι τα καλοκαίρια ήταν μαγικά, αλλά και η άγνοια του πραγματικού κόσμου. Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα παντού και οχι περιμένοντας την συνομιλία μας στο facebook!

3.-Καθώς μεγαλώνεις όμως συνειδητοποιείς ότι το καλοκαίρι δεν είναι η πιο μαγική περίοδος της ζωής σου. Δεν πρόλαβα να χαρώ την χαρά του πτυχίου και το καλοκαίρι του 74 ,ενστολος πια ,εζησα τον εφιάλτη σε αλλη πραγματική διάσταση και εκεί να βλέπεις πως ενα καλοκαίρι μπορεί να σου κρύβει αντι γιορτές και πανηγύρια και θάλασσες και ερωτες να κρύβει πόλεμο, θανάτους και αγωνία και την ιδια ώρα χαρά και ελπίδα για κατι καλύτερο .

4.-Στην πραγματικότητα, η ενήλικη ζωή δεν σταματά το καλοκαίρι. Κι εκεί που είχες συνηθίσει να σε βρίσκει το χάραμα σε κάποια παραλία, να πίνεις σφηνάκια μέχρι τελικής πτώσεως, να τρέχεις να προλάβεις το πλοίο και να κοιμάσαι στο κατάστρωμα, σε βρίσκει η μοναξιά, το στρες, η υπερβολική δουλειά και η αβεβαιότητα.. Όχι, δεν φτιάχνουν όλα στο τέλος κάπως (θα υπάρχει κάποιος Ιούνιος που δεν θα θες να θυμάσαι και εγω εχω τον Ιουνιο του 2016), αλλά σίγουρα η περιπέτεια δεν έχει τελειώσει. Ποτέ δεν ξέρεις πού θα σε βρει το επόμενο ξημέρωμα, σε ποια παραλία θα κάνεις την πιο λυτρωτική βουτιά και ποιο μεσημέρι δεν θα μπορείς να πάρεις ανάσα από τα γέλια. Ελπίζεις κι αυτό το καλοκαίρι να κάνεις τις βουτιές σου στα νερά των παιδικών σου χρόνων ,ναφήσεις πίσω σου την μιζερια,τους τοξικούς,τους διπλοπρόσωπους ,να φύγεις να μυρίσεις θαλασσα. Κι ίσως η μαγεία κρύβεται ότι στα ενήλικα καλοκαίρια μας είμαστε εμείς που τα έχουμε καταφέρει όλα – από το να κλείσουμε επιτέλους την πόρτα στο γραφείο χωρίς να πάθουμε νευρικό κλονισμό μέχρι να πληρώσουμε οτι μπορούμε και πιούμε ένα ουζο σαν ανθρωποι με τον Αριστομένη,τον Αρη,τον Μιχάλη,τον Δημήτρη,την Βαγγελιώ,τον Θανάση,την Χαρίκλεια,την Χρυσάνθη..... Εμείς είχαμε και εχουμε φίλους που ξέρουν ν’αγαπούν.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

«Ος κε θεοίς επιπείθηται, μάλα τ’ έκλυον αυτού».

Αν ακούς (τα κελεύσματα) των θεών και αυτοί περισσότερο σε ακούν. Ιλιάδα, Α 218

ΝΑ ΣΑΣ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ;

ΝΑ ΣΑΣ ΤΑ ΠΟΥΜΕ  ;

Τότε που λέγαμε εμείς τα κάλαντα – Ωραίες αναμνήσεις για τους λίγο μεγαλύτερους

Τότε που λέγαμε με τον Θανάση, τα κάλαντα

ΣΠΑΡΤΙΑ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

Παραμονή Χριστουγέννων.

Τα κάλαντα είναι, ίσως, μια από τις πιο γλυκές αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων γιατί εκτός του γεγονότος ότι αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι των εορτών των Χριστουγέννων είναι το έθιμο που αφορά, όσο κανένα άλλο, τα παιδιά.

Γιατί όπως και να το κάνουμε Χριστούγεννα χωρίς κάλαντα δεν γίνονται.

Ξύπνημα νωρίς. Ντυνόμασταν ζεστά, φοράγαμε τα σκουφάκια που μας είχε πλέξει η νόνα μας και αφού πίναμε γρήγορα γρήγορα το «Νουνού» φεύγαμε για τα κάλαντα. Θέλαμε να είμαστε από τους πρώτους που θα χτυπάγαμε την πόρτα. Ναι, κινδυνεύαμε να μην μας ανοίξουν πρωί πρωί, όμως αν θα ήμασταν εμείς που θα κάναμε το ποδαρικό και θα περνάμε επαξίως τον καλύτερο μπουναμά.  Με τα κάλαντα εύχονται υγεία, χαρά, καλή σοδειά, και το σπίτι να ΄ναι στέρεο και γερό, για να στεγάζει την ευτυχία και την προκοπή των κατοικούντων. Τα κάλαντα  εγώ τραγουδούσα καλά ,ο Θανάσης φάλτσος μουρμούριζε πάντως η σοδειά(η είσπραξη ) καλή .

"Εντω σπηλαίω τίκτεται,
εν Βηθλεέμ τη πόλει..."

ΟΙ χωριανοί μας καλοδέχονταν (γιος του δάσκαλου εγώ , γιος του Γραμματέα ο Θανάσης είχαμε "πρόσωπο") μόνο η κυρά Μαρία του καπετάν Φώτη   δεν μας επέτρεψε να μπούμε στο σπίτι "μην της λερώσουμε το πάτωμα" από τις λάσπες που είχαμε στα παπούτσια μας.

Στο μαγαζί του Αντρογιάννη του Λορεντζάτου μας ζητούσανε ( ο ταχυδρόμος κλπ ) να τους πούμε τα κάλαντα ,αλλά ήταν όλοι τόσο μεθυσμένοι και δεν καταλαβαίναν τι λέγαμε ,αντί χρημάτων μας πρότειναν κρασάκι και μεζέ, πράγμα που δεν δεχθήκαμε αφού κάτι τέτοιο ήταν απολύτως αδιανόητο για δεκάχρονα την εποχή εκείνη ! Στα σπίτια λέγαμε μετά τα κάλαντα και τα ακόλουθα: "σ' αυτό το σπίτι προήρθαμε πέτρα να μην ραΐσει και ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνια πολλά να ζήσει " και μετά " κοίταξα στον ουρανό κι είδα σταυρό στην μέση κι απ' όλα τα όνοματα το.... μου άρέσει " (λέγαμε το όνομα του οικοδεσπότη, που αν ήταν και ναυτικός η οικοδέσποινα έδινε μεγάλο φιλοδώρημα πχ πέντε δραχμές!)

Κι έπεφτε το χρήμα, ιδίως στα καπιτανόσπιτα.

Υπήρχαν και οι περίεργοι που δεν ήθελαν να τα "πούμε".

Πάντως αυτό δεν συνέβαινε με τους φτωχούς που καλοπλήρωναν ! Ο πιο κουβαρδας ήταν ο παπά Διονύσης ο Γαρμπής, η νόνα μου (λόγω "θαυμασμού" στο βλαστάρι της οικογένειας) ,η σιόρα Κάτε η Πεταλούδη και η Ερασμία Μεσολωρά  και η Αλίκη και άλλοι που τώρα δεν θυμάμαι .

Στο τέλος της μέρας, η μάνα μου με ερεύνησε επιμελώς και έτσι αναγκαστικώς της παρέδωσα και το τελευταίο φράγκο (που είχε απομείνει μετά. την αγορά των βόλων από το μαγαζί του Λάμπρου του Δίλαλου ) που μπήκε στον κουμπαρά που θα άνοιγε την Πρωτοχρονιά.

Όταν ήμουνα παιδί θαύμαζα με τις ώρες τους μικρούς γυάλινους βόλους των παιδικών μας παιχνιδιών. Περιεργαζόμουν πάντα ένα καινούργιο βόλο στον ήλιο και απολάμβανα τα χρωματικά του παιχνιδίσματα Πολύχρωμοι, με περίτεχνα εσωτερικά σχέδια που στα μάτια των παιδιών αποκτούσαν παραμυθένιες διαστάσεις.

Με αυτούς τους μικρούς πολύχρωμους βόλους, στους χωμάτινους δρόμους στήνονταν ομάδες, αγώνες, πολύωρα παιχνίδια και ενίοτε καυγάδες. Σημειώνεται ότι, οι βόλοι ήταν απαγορευμένο παίγνιο  στο σχολείο την εποχή εκείνη στο χωριό μας  και μόλις άνοιγαν τα σχολεία, ο δάσκαλος έκανε σωματική ερεύνα στους  μαθητές και επέβαλε άμεση κατάσχεση με ξυλοδαρμό με βέργα ελιάς που έφερνε στον δάσκαλο ,ο Σπύρος ο Δρακόπουλος ο  σημερινός  επιχειρηματίας- ψαράς. Την ποιότητα της βέργας πρώτος εγώ δοκίμαζα αναγκαστικά για παραδειγματισμό  στα πόδια μου , από τον δάσκαλο πατέρα μου!

«χρόνια πολλά να χαίρεστε πάντα ευτυχισμένοι

σωματικώς και ψυχικώς να είστε πλουτισμένοι»

ΑΝΤΩΝΗΣ Π ΑΡΓΥΡΟΣ

Ο Μικέλης.

Ένα μεγάλο μέρος του σύγχρονου δημόσιου διαλόγου αφορά την καταλληλότητα των αξιωματούχων για τις θέσεις που έχουν καταλάβει και για το έργο που έχουν επωμισθεί. Συνήθως αρνητικός, ο σχολιασμός αυτός συχνά καταλήγει με την αναγνώριση της αδυναμίας τους, τη βεβαιότητα πως υπάρχουν καταλληλότεροι και την ψευδαίσθηση πως αν άλλαζαν τα πρόσωπα θα άλλαζαν τα πράγματα. Σ’ αυτήν την  εφιαλτική πραγματικότητα υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις που μας κάνουν περήφανους, γι αυτό και αυτή η σπάνια δημόσια αναφορά ,χωρίς την γνώση και την συναίνεση του αναφερομένου.

Ο Μιχαήλ Mαφρέδας, για όλους  τους γνωστούς του ο Μικέλης, είναι  ο εκλεγμένος Πρόεδρος της  Τοπικής Κοινότητας Σπαρτιών. Το χωριό   Σπαρτιά όπως όλα τα χωριά του νησού μας, χρειάζεται την φροντίδα του υδροκεφαλκού δήμου Κεφαλληνίας. Ευτυχώς όμως  που έχει ένα αξιόλογο τοπικό άρχοντα τον Μικέλη. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη περίπτωση Άρχοντα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρόκειται για ένα μοναδικό φαινόμενο ανθρώπου που τιμά το αξίωμα του και που είναι πανταχού παρών ολο το εικοσιτετραωρο στην περιοχή της ευθύνης του. Γυιός  ενός γνήσιου ανθρώπου και  φτωχού μεροκαματιάρη, αυτοδημιούργητος, σεμνός, συνεπής, έντιμος  και πάνω από όλα μαχητής είναι ο Μικέλης μας. Ξέρει που υπάρχει ο ανθρώπινος πόνος  και είναι δίπλα στους πονεμένους, αλλά και  στις χαρές του χωριού μας πάντοτε παρών,  διακριτικός και ευδιάθετος ,με τον καλό του λόγο, Ευθύβολος στην πολιτική του ανάλυση ,πάντα με πλούσια δημοκρατική παρουσία, άδολος φίλος του Μάκη του Αρσένη  και θαυμαστής του Ερνέστο  Τσε  Γκεβάρα, αλλά ποτέ εμπαθής ,φανατικός ή μισαλλόδοξος. Όλοι οι χωριανοί είναι φίλοι του χωρίς καμιά διάκριση ή πολιτική αντίθεση, έτσι εισπράττει την αγάπη και την συμπάθεια του κόσμου .Είναι λοιπόν αναγκαίο να αποκαλύψουμε την ιδιαιτερότητα στην εκτέλεση του καθήκοντος του, όχι δεν περιμένει τα συνεργεία του Δήμου(που δεν έρχονται συχνά) για να επέμβουν στα προβλήματα της τοπικής Κοινότητος Σπαρτιών .Αυτός θα σπεύσει να καλύψει εθελοντικά  όλες σχεδόν τις δημόσιες  ανάγκες, θ’ αλλάξει τις καμένες λάμπες και θα ασχοληθεί με την καθαριότητα τω δημόσιων  χώρων, θα τον δει κανείς στο γιαλό μας στον Κληματσιά αλλά  και στον Λιάκα να μαζεύει μόνος του  το καλοκαίρι τα σκουπίδια ακόμα  και τα’ αποτσίγαρα που οι ασυνείδητοι επισκέπτες πετούν στην άμμο χωρίς ντροπή. Ο Μικέλης  είναι ένας αξιόλογος άνθρωπος που η σεμνότητα του δεν τον εμποδίζει νάναι μαχητικός διεκδικητής των τοπικών αιτημάτων και με πολύ έντονο και αποφασιστικό τρόπο , ακόμη και την απεργία πείνας. Ένας κακοπληρωμένος, αγνοημένος και παραμελημένος από τη κεντρική διοίκηση  τοπικός άρχοντας θα μπορούσε να  τηρεί απλά  τους κανόνες της δεοντολογίας και να περιμένει την επόμενη εκλογή. Αυτός δεν θα μπορούσε να είναι ο  Μικέλης, που πιστεύει σωστά ότι  δεν μπορεί να υπάρξει ζωή ή ανθρώπινη ύπαρξη χωρίς αγώνα και σύγκρουση. Έτσι θέλαμε να αναδείξουμε την παρουσία ενός ξεχωριστού αγωνιστή της τοπικής αυτοδιοίκησης ,μένα γνήσιο πολιτικό λόγo και παρουσία με τα γραφτά του  που εκτός από τον καθαρό λόγω είναι σε άψογα Ελληνικά μιας ισχυρής συγκολλητικής δύναμης της Τοπικής Κοινωνίας και να προτείνουμε να τον τιμήσει η Ακαδημία και Πολιτεία για  τον ανιδιοτελή και γνήσιο αγώνα του, το αξίζει ο Μικέλης Mαφρέδας του το χρωστάμε όλοι.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π ,ΑΡΓΥΡΟΣ

4/11/2017

" ΜΕΤΡΗΣΕ Σ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ, ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ»

" ΜΕΤΡΗΣΕ Σ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ, ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ»

(Ο δάσκαλος Παναγιώτης Αργυρός)

ΗΡΘΕ Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΜΗΝΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Τ΄Αυγουστιάτικο φεγγάρι το ολόγιομο, γεννά ιστορίες πολλές για να ξανθυμόμαστε τα παιδικά μας χρόνια ,τα όνειρα, τους έρωτες, τα ξενύχτια τα χτυποκάρδια, τις όμορφες μέρες και νύχτες του, γιατί ναι «οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο» . Όλοι ξέρουμε πως στα παραμύθια τα πάντα μπορούν να συμβούν, μα και στη ζωή .  Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που ένα σωρό έρωτες, ιστορίες, αγάπες περιπέτειες αρχίζουν δίπλα στο κύμα και στον έναστρο ουρανό, αντάμα με μυρωδιές, από  τα  φιόρα [=λουλούδια]  που δεν είναι άλλα από τα τζατζαμίνια [=γιασεμιά] και τις μοσκιές [=άσπρα μυρωδάτα λουλούδια και τους κρίνους της Παναγιάς του Δεκαπενταύγουστου.Ο μαγικός μήνας έχει τις σταθερές του: Δεκαπενταύγουστος, γιορτές πανηγύρια, μακριά από πόλη, απόλαυση  της ανεμελιάς ,μακριά  από  τα γνωστά ζητήματα της καθημερινότητας, και κυρίως ΤΟ σμίξιμο με  την αγκαλιά της θάλασσας.

Αυτή την φορά δεν θα σας μιλήσω για την τρέχουσα κατάσταση, ούτε για τις τραγωδίες ,τον ΕΝΦΙΑ, τους δανειστές, τις δόσεις, την Συρία και τόσα άλλα τοξικά και δυσάρεστα, που τα κανάλια των οκτώ έχουν την ευχέρεια να μας μεταδίδουν. Όχι ότι αυτά τα δυσάρεστα και πολλές φορές απεχθή δεν υπάρχουν ,υπάρχουν  μα δεν  πρέπει να μας χαλάσουν το κέφι των διακοπών. Ναι θα φύγουμε μακριά από την τηλεόραση και το διαδίκτυο. Αποτοξίνωση από όλα τα τοξικά! Καιρός να χαθούμε σε μια όμορφη και ήσυχη παραλία, Να αρμενίζουμε με τα μάτια της ψυχής μας, να πιούμε το ουζάκι μας, να ρίξουμε τις βόλτες μας, να κάνουμε νυχτερινό μπάνιο με την πανσέληνο του Αυγούστου, να τραγουδήσουμε  και τέλος πάντων να ζήσουμε σαν άνθρωποι που τους αξίζει λίγο χαλάρωση και ηρεμία  .

Σήμερα επιτρέψατε μου να ζητήσω την επιείκεια σας,  γιατί  θέλω να σας θυμίσω τα όμορφα καλοκαίρια που πέρασαν .....

 Δίπλα μας έχουμε τα μαγεμένα βουνά (οσα δεν τα κάψαμε), την λαμπρή θάλασσα μας, τον ήλιο μας, το μοσχομύρισμα του θυμαριού, της λουίζας και του γιασεμιού, μα και του νυχτολούλουδου, το σμίξιμο στο χωρίο μας των συγγενών και φίλων στο πανηγύρι της Παναγιάς, το γλέντι μας κι όλα αυτά που ξεπλένουν το καλοκαίρι, τις χαρές  και τις λύπες όλου του χρόνου .

Ας μην ξεχνάμε στην αυλή του σπιτιού μας , την (νόνα)γιαγιά με τα παραμύθια της, τα παιδικά παιχνίδια αλλά και τους νεανικούς μας έρωτες και  τα ηλιοβασιλέματα  που απολαύσαμε.

Ετοιμάζονται ΚΑΙ τα πρωτάκια ν’ ανοίξουν τα φτερά τους και ναναι καλοτάξιδα ,όπως και μείς κάποτε.

Έτσι περνά η ζωή μας  και τα καλοκαίρι μας  και έρχεται ο σκληρός Σεπτέμβρης και ο χειμώνας  για πολλούς και στη ζωή και στις καρδιές μας.

Θάθελα  έστω για λίγο, να αφήναμε το νου  και την καρδιά να ταξιδεύει στην μαγεία του Αυγούστου ,να σβήσουμε τα δύσκολα απ’ τα τεφτέρια τις ζωής μας  και να βρεθούμε μ’ αυτούς π’ αγαπάμε.

Πράγματι υπάρχει το «Ελληνικό Πάσχα», είναι το δεύτερο Πάσχα η γιορτή της Παναγιάς και αυτό το απίθανο Ελληνικό καλοκαίρι με τα «μπάνια του Λαού», όπως επιτυχημένα ειπώθηκε.

Ο “νέος χρόνος” για πολλούς  που αρχίζει στην πραγματικότητα την 1η Σεπτεμβρίου (και το νέο εκκλησιαστικό έτος) αρχίζει και όπως έλεγε ο πατέρας μου : “μέτρησε σ' αυτόν τον Αύγουστο, ένα ακόμα καλοκαίρι της ζωής σου ."

ΥΓ: Αναγνώστη συγγνώμη το κείμενο απευθύνεται στις μνήμες και τις καρδιές  μας δεν ξεχνά τα βάσανα μας .

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

1/8/2017

ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΟΛΩΡΑ « Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ» ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΤΙΣΑ ΗΡΩΙΔΑ ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ

ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΟΛΩΡΑ  « Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ»
ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΤΙΣΑ ΗΡΩΙΔΑ
ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ

Γεννήθηκε το 1889, κόρη του σπουδαίου θεολογου καθηγητή  και πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννη Μεσολωρά (1851 - 1942),με καταγωγή από τα Σπαρτιά ή την Πεσάδα. Το 1911 ιδρύθηκε η Πρώτη Πρακτική Σχολή Αδελφών Νοσοκόμων και η Αθηνά Μεσολωρά, σε ηλικία 22 ετών, ανέλαβε τη διεύθυνσή της. Εθελόντρια του  Ερυθρού  Σταυρού  στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αποφοίτησε το 1916 ἀπό την πρωτοϊδρυθείσα Σχολή Επικούρων Αδελφών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού  (ΕΕΣ).  Η Αθηνά Μεσολωρά είναι η πρώτη νοσηλεύτρια με ειδίκευση στη Δημόσια Υγιεινή. Φοίτησε στο King's College του Λονδίνου το 1920 με υποτροφία της Ένωσης των Συνδέσμων των Ερυθρών Σταυρών και διαδέχθηκε την Ελένη Βασιλοπούλου στη διεύθυνση της Ανωτέρας Σχολής Νοσοκόμων και Επισκεπτριών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Στη συνέχεια διετέλεσε για μεγάλο χρονικό διάστημα διευθύνουσα του Τμήματος Νοσοκόμων και μέλος του κεντρικού συμβουλίου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Για την προσφορά της, ὁ Διεθνής Ερυθράς Σταυρός τῆς ἀπένειμε, το 1939, το ανώτατο παράσημο «Φλόρενς Νάϊτινγκαιηλ» τῆς «πρώτης εθελόντριας αδελφής στον κόσμο». Ὁ πόλεμος του 1940 θα την βρει μέλος τῆς Συμβουλευτικής Επιτροπής Εθνικής Αμύνης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, η  οποία συνέταξε το σχέδιο τῆς νοσηλευτικής επιστρατεύσεως της χώρας και οργανώσεως τῶν υγειονομικών σχηματισμών εκστρατείας.

Η προσφορά της κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 θεωρείται ως η κορυφαία μεταξύ των πολυάριθμων συναδέλφων της που επιστρατεύτηκαν προς ενίσχυση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Συγκέντρωσε 3.200 εθελόντριες Νοσοκόμους, καταρτίζοντας νοσοκομειακά κλιμάκια στο αλβανικό μέτωπο, ενώ  ἡ ίδια παρέμενε στην πρώτη γραμμή. Ανεβαίνοντας σε κάποιο ηπειρώτικο ύψωμα γλίστρησε, και έσπευσαν να την βοηθήσουν. «Δεν χρειάζεται »,τοις απάντησε, «στον ανήφορο δεν πέφτει κανείς, μόνον στον κατήφορο…». Ήταν πολλές οι φορές που εύρισκε κάποια Νοσοκόμα να κοιμάται εξαντλημένη. Την σκέπαζε και καθόταν εκείνη στην θέση της μέχρι το πρωί.Κατά την τελευταία δεκαετία της ζωής της (1955 - 1965) υπηρέτησε ως πρόεδρος του Εθνικού Συνδέσμου Νοσηλευτών Ελλάδος. Απεβίωσε το 1965 στην Αθήνα και κηδεύτηκε από το Μητροπολιτικό Ναό στις 10 Σεπτεμβρίου 1965.  Αφιέρωσε την ζωή της στον πάσχοντα συνάνθρωπο, ὑπήρξε  η πρωτεργάτης  της Νοσηλευτικής στην Ελλάδα, ὑπηρέτησε με σθένος την Πατρίδα . Η προτομή της βρίσκεται στην πλατεία που φέρει το όνομα της, δίπλα από το νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού στην πόλη των Αθηνών.

ΠΗΓΕΣ: 1. ΓΕΣ Η υγειονομική υπηρεσία του Στρατού κατά τον πόλεμο 1940-41

2. Της Πόπης Κεσίδου, εθελόντριας του παραρτήματος Λάρισας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού

3. εφ. Ελευθερία, φύλλο 10/9/1965, σελ. 4.

4. Ἐφημερ. «Ἑστία», 12.5.2016.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ 

ΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΤΖΑΝΝΗΣ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ

ΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΤΖΑΝΝΗΣ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ

Αντιο ΓΕΡΑΣΙΜΕ ΑΡΣΕΝΗ

Αντίο ΓΕΡΑΣΙΜΕ ΑΡΣΕΝΗ.

Μακάριος ανήρ, ος ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών και εν οδώ αμαρτωλών ουκ έστη και επί καθέδρα λοιμών ουκ εκάθισεν.(Ψαλμ. α’ 1)

Αγαπητέ Χωριανέ Γεράσιμε,

Και τώρα  η απουσία του, η φοβερή σιωπή του φερέτρου με τα  παράσημα της ζωής του , είναι βαριά και ασήκωτη. Bαθιά καλλιεργημένος, υπέροχος συζητητής, ευπατρίδης  Aξιος, άξιος ο άνθρωπος και ο πολιτικός, αγαπητός από όλους. Μαχητής για την κοινωνική δικαιοσύνη, για την Εθνική Ανεξαρτησία ,φλογερός για τα Εθνικά θέματα και ιδίως για την Κύπρο μας.Αγαπητέ Χωριανέ Γεράσιμε,

Ο μεγάλος Καβάφης στο ποίημα του ¨το Πρώτο Σκαλί" τα λέει όλα:"Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα."

καλό ταξείδι...... 

"Εφυγε" ένας λαμπρός πνευματικός  άνθρωπος, ένας ευπατρίδης ,ενας αγωνιστής ,ένας αληθινός  γνήσιος Ριζοσπάστης . Η οψη του,στη ζωή, έλαμπε μαζί με  το γλυκύτατο χαμόγελό του και το σπινθιροβόλο πνεύμα του. Ηταν παλληκάρι ,ήξερε να κερδίζει και να χάνει περήφανα ,σαν Κεφαλονίτης  Άρχοντας.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΣΠΑΡΤΙΑ 2 ΜΙΑ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ